Συνάδελφοι, είναι αστείο να μιλήσω για τις τραγικές οικονομικές-ασφαλιστικές-εργασιακές καταστάσεις που καθένας από μας αντιμετωπίζει. Κανένας πλέον: συνταξιούχος για την σύνταξή του, εργαζόμενος για την εργασία του, άνεργος για το μέλλον του, πολίτης για το στοιχειώδες επίπεδο της ζωής του για τις ελευθερίες του και τα δικαιώματά στη ζωή, δεν νιώθει ασφαλής.
Το μήνυμα είναι απλό. Θέλουν όλα θα οριστούν ερήμην μας, από μηδενική βάση, μέσα στις συνθήκες που διαμορφώνουν τα όποια ξένα και ντόπια κεφάλια εν ονόματι της κρίσης.
Από την μια, με νομοθετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης λύνονται τα χέρια των εργοδοτών να θεσπίσουν τον εργασιακό τους Μεσαίωνα και από την άλλη καλλιεργείται ένα σκόπιμο κλίμα φόβου και τρομοκρατίας με απειλές ή και κλείσιμο εντύπων, απολύσεις, μειώσεις μισθών, υποαπασχόληση, μαύρη ή εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση των ΣΣΕ.
Κανένας δεν είναι ασφαλής. Καμιά σιγουριά δεν έχει κανένας όσο και να υποχωρήσει, ό,τι και να δεχθεί. Το βλέπουμε καθημερινά κάθε μέρα και χειρότερα. Μάλιστα αυτή η κρίση που είναι πιο έντονη στον χώρο μας καταποντίζει τα ΜΜΕ, χλευάζοντας μαζί με τα άλλα και την αξιοπιστία τους.
Πρέπει λυσσασμένα σε αυτές τις απόπειρες να αντισταθούμε.
Θεωρώ λοιπόν ότι στη σημερινή Γ.Σ. οφείλουμε να απαντήσουμε το κομβικό ερώτημα αν στην κατεύθυνση αυτής της αντίστασης υπήρξαν θέσεις ενέργειες αποτελέσματα από την διοίκηση της ΕΣΠΗΤ.
Η ΕΣΠΗΤ είναι και ήταν παρούσα σε αυτή την μάχη. Στο Διοικητικό Συμβούλιο κινούμαστε, όσο καταφέρνουμε, συναινετικά. Ζητάμε προτάσεις. Αν τις έχουμε, από κάποιους ποτέ, από άλλον σπάνια, συμπληρώνουμε, πιθανόν, τις δικές μας. Αν δεν τις έχουμε προχωράμε αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη. Δεν περισσεύει χρόνος για διοικητικό κλεφτοπόλεμο, ούτε για ολιγωρίες, εσωστρέφεια και μιζέρια.
Σε αυτή την κατεύθυνση ενισχύσαμε τις συμμαχίες μας με άλλες Ενώσεις.
Κινηθήκαμε ανάλογα το θέμα με την ΠΟΕΣΥ (μετά και την απομάκρυνση της παλαιάς διοίκησης των Τσαλαπάτη-Μπερεδήμα) με το Διασωματειακό, με τις άλλες Ενώσεις του χώρου.
